Henryk Orliński

Henryk Orliński, urodzony 16 stycznia 1873 roku w Grybowie, był polskim germanistą, nauczycielem i politykiem. Przyszedł na świat jako Chiel Picele w rodzinie żydowskiej, a później przyjął chrzest i zmienił nazwisko. Pracował jako nauczyciel gimnazjalny w Tarnopolu oraz dyrektor tamtejszego Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego. W 1905 roku został członkiem Komisji Egzaminacyjnej dla nauczycieli szkół ludowych w Tarnopolu, a trzy lata później uzyskał doktorat.

Udzielał się w inicjatywach oświatowych i samorządowych. Propagował chrześcijańsko-żydowską integrację kulturalną, a w 1912 roku został zastępcą członka tarnopolskiej rady miejskiej. W 1920 roku objął funkcję sekretarza generalnego Komitetu Opieki nad Uchodźcami ze Wschodniej Małopolski. Dwa lata później został senatorem RP z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej; po zakończeniu kadencji w 1927 roku nie zasiadał już w parlamencie.

Po wybuchu II wojny światowej wyjechał przez Francję do Algieru, gdzie zorganizował polskie gimnazjum. W 1946 roku przeniósł się do Londynu, a w 1948 wrócił do Polski i zamieszkał w Krakowie, pracując jako tłumacz. Zmarł tam 8 czerwca 1953 roku. Jego wnukiem jest filozof Jan Woleński.

Na podstawie artykułu „Henryk Orliński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.