Wystąpienie: Barbara Bartuś

Dziękuję.

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 8 października 1982 r. Sejm PRL-u uchwalił ustawę o związkach zawodowych, która formalnie zdelegalizowała "Solidarność", rozwiązując związki zawodowe istniejące przed 13 grudnia 1981 r. Komunistyczna władza uznała wówczas, że może odebrać obywatelom prawo do niezależnego zrzeszania się i decydować o tym, kto ma prawo zabierać głos w życiu publicznym. Historia pokazała, że była to droga donikąd. "Solidarności" nie dało się zniszczyć ustawą ani zabić, tak jak to zrobiono z bł. ks. Jerzym Popiełuszką, ponieważ była czymś więcej niż związkiem zawodowym - była symbolem wolności i sprzeciwu wobec władzy, która chciała podporządkować sobie obywateli, chciała sobie podporządkować wszystko.

Dzisiaj, 44 lata później, marszałkiem Sejmu jest człowiek, który swoją działalność polityczną rozpoczynał w czasach PRL-u. A ta Izba właśnie dzisiaj przyjęła ustawę wprowadzającą mechanizmy ograniczenia dostępu do treści publikowanych w Internecie. Pod hasłem walki z hejtem i ochrony obywateli przed nielegalnymi treściami wprowadza się rozwiązania, które mogą stwarzać ryzyko cenzury i ograniczenia wolności słowa. Co więcej, próbuje się uzasadniać je tragediami, do których doszło w ostatnich dniach w polskich szkołach.

Kto będzie decydował, gdzie kończy się (Dzwonek) treść nielegalna, a zaczyna treść niewygodna dla władzy? W tej ustawie jest to powiedziane, ale obawiamy się, że właśnie władza będzie o tym decydować do końca. Wolność słowa nie polega przecież jednak na tym, że wolno nam mówić tylko to, co podoba się rządzącym.

8 października 1982 r. komunistyczna władza próbowała uciszyć "Solidarność". Dziś wolność próbuje się ograniczać innymi metodami i pod innymi hasłami, ale istota pozostaje ta sama. Władza na czele z Donaldem Tuskiem i Włodzimierzem Czarzastym zdaje się uważać, że większość parlamentarna daje jej prawo do wszystkiego. Historia uczy jednak, że żadna większość nie daje władzy prawa do odbierania wolności obywatelom. Dziękuję bardzo. (Oklaski)